|
Ostatnie badania wykazały, że zwiększa się katastrofalnie liczba Polaków uzależnionych od środków psychotropowych. Jednocześnie obniża się ich wiek: po narkotyki sięgają już dzieci ze szkól podstawowych, a producenci i dealerzy, udoskonalają metody, aby zwiększyć skuteczność w uzależnianiu ludzi oraz formy sprzedaży.
Departament Stanu USA, informuje, że co drugi gram amfetaminy, sprzedawany na czarnym rynku w Europie Zachodniej pochodzi z polskiej produkcji.
Właśnie dowiedzieliście się, że Wasze dziecko bierze narkotyki. Na początku trudno Wam Drodzy Rodzice w to uwierzyć. Mówicie: To niemożliwe, to jakaś pomyłka!
Plączecie, oskarżacie się o tę sytuacje wzajemnie, aż w końcu zadajecie sobie pytanie: Gdzie popełniliśmy błąd? Co czujecie? Bezradność, złość a może upokorzenie... Kolejny raz zadajecie sobie pytanie: gdzie jest mój błąd? Co ja mogę zrobić, by pomóc mojemu synowi czy córce?
Oto kilka rad, dzięki którym będziecie mogli Państwo rozpocząć proces zdrowienia Waszego dziecka:
-
porozmawiajcie z dzieckiem o swoich spostrzeżeniach i wysłuchajcie wyjaśnień nie ufajcie jednak w zapewnienia, że kontakt z narkotykami był jednorazowy i dziecko to kontroluje,
-
zastosujcie zasadę ograniczonego zaufania(możecie przeszukać pokój i rzeczy dziecka),
-
cofnijcie kieszonkowe,
-
wspólnie odwiedźcie terapeutę ustalcie zasady, które będą obowiązywały Wasze dziecko oraz konsekwencje za ich złamanie,
-
zawsze wiedzcie gdzie i z kim spędza czas Wasze dziecko,
-
jeżeli dziecko jest uzależnione od dłuższego czasu i odmawia współpracy, pomóżcie mu podjąć decyzję o wyjeździe do ośrodka rehabilitacyjno-readaptacyjnego,
-
nie chrońcie dziecka przed konsekwencjami, bo nigdy nie stanie się odpowiedzialne za podejmowane przez siebie decyzje,
-
stwórzcie grupę wsparcia dla rodziców lub wstąpcie do już istniejącej,
-
dowiedzcie się jak najwięcej o uzależnieniu i współuzależnieniu pamiętajcie o reszcie swoich dzieci, one też potrzebują waszego wsparcia,
-
bądźcie wsparciem dla swojego współmałżonka (nie oskarżajcie się wzajemnie) włączcie się do terapii, gdy o to poprosi terapeuta,
- rozmawiajcie z dzieckiem i słuchajcie co do Was mówi, zadbajcie o jego poczucie wartości nie zapominając o swoim.
Spotkania indywidualne czy w grupie wsparcia pomogą Wam Drodzy Rodzice poradzić sobie z Waszymi uczuciami: poczuciem winy, wstydu, bezradności, lęku i osamotnienia. Nie trąćcie wiary i nadziei na zmianę. Wymaga to jednak czasu, pracy Waszego dziecka i współpracy całej rodziny z terapeutą. Nie rezygnujcie, gdy pojawią się kolejne trudności.
Malgorzata Dorosz |
